Wiąz należy do najrzadszych gatunków drzew w Puszczy Białowieskiej. Z trzech gatunków wiązów rosnący w Polsce najczęściej występuje wiąz górski, zwany też brzostem. Oprócz niego występuje również wiąz polny i wiąz szypułkowy. Wszystkie trzy gatunki właściwe są dla siedlisk wilgotnych żyznych, ale zdarza się też ,że pojedyncze wiązy rosną w lesie świeżym. W Puszczy Białowieskiej, podobnie jak na całym świecie, dziesiątkuje wiązy tzw. holenderska choroba wiązów, zwana grafiozą od nazwy wywołującego ją grzyba (graphium ulmi). W Białowieskim Parku Narodowym niegdyś rosły wiązy górskie o obwodzie pnia dochodzącym do 500 cm. Obecnie najgrubsze wiązy mają obwód pnia dochodzący do 450cm, a ich wysokość maksymalna to 33-34 metrów (w niektórych zródłach podawana jest wysokość 37 metrów). Wiąz polny i wiąz szypułkowy nie przekraczają 280 cm obwodu pnia i wysokości 30 metrów.

Olsza występuje głównie w łęgach olszowo - jesionowych oraz w olsach, gdzie tworzy jednogatunkowy las. Szczególny podziw budzą strzeliste pnie białowieski olsz, zakończone małą koroną. Niektóre zródła podają, że białowieskie olsze dorastają do 40 metrów wysokości przy obwodzie pnia na wysokości piersi przekraczającym 300 cm. Trudno mi się jest ustosunkować do informacji dotyczących obwodu pnia białowieskich olsz, ale wydajemy mi się, że podawana wysokość jest nieco zawyżona.

Białowieskie klony to potężne drzewa. Szczególnie rzucają się w oczy ich pokryte gęsto mchem pnie. Rosną one głównie w lesie swieżym. Wysokości kolumny pnia białowieskich klonów dochodzi do 20 metrów, a całkowita wysokość drzewa może wynosić nawet 37 metrów. Osobiście zmierzyłem jedne z klonów rosnący w Białowieskim Parku Narodowym. Jego wysokości wynosiła 37 metrów przy obwodzie pnia na wysokości piersi dochodzącym do 380 cm , co potwierdza informacje zawarte literaturze dotyczącej tej tematyki Szczególnie pięknie wyglądają korony białowieskich klonów na wiosnę, kiedy ich żółto-zielone korony mienia się w słońcu

Korony białowieskich grabów tworzą właściwy dach lasu. Grab pod względem pokroju jest najbardziej zróżnicowanym drzewem białowieskich. Korony i pnie tutejszych grabów przyjmują przedziwne kształty. Pod względem rozmiarów graby ustępują innym drzewom. Bywa, że Puszczy Białowieskiej graby osiągają 30 metrów wysokości przy obwodzie pnia na wysokości piersi do 300 cm.

Osika jest jednym z dwu przedstawicieli we florze puszczy rodzaju topola. Według literatury największe osiki dorastają do 40 metrów wysokości i dochodzą w obwodzie pnia na wysokości piersi do 300 cm, przy wieku 180 lat.

W Puszczy Białowieskiej występują 4 gatunki brzóz: brodawkowata, omszona, karpacka i niska. Największe rozmiary osiąga brzoza brodawkowata: do 30 metrów wysokości i ok.300 cm obwodu pnia, nieco mniejsza jest brzoza omszona: do 30 metrów wysokości i ok. 230 cm obwodu pnia na wysokości piersi.

W Puszczy Białowieskiej występuje 15 gatunków wierzb, ale żaden z nich nie osiąga pomnikowy rozmiarów i głównie występują one w dolinach puszczańskich rzek.

Jodła występuje tylko w białoruskiej części Puszczy Białowieskiej w uroczysku Cisówka oraz w uroczysku Hubar. Większość naukowców przyjmuję, że stanowiska te są pochodzenia naturalnego.

Cis obecnie nie występuje w stanie dzikim na trenie Puszczy Białowieskiej. Niegdyś cis miał swe jedyne stanowisko w uroczysku Nieznanowo, gdzie pod koniec XIX wieku rosły jeszcze dwa niewielkie krzewy. Po I wojnie światowej poszukiwana cisa na terenie Nieznanowa nie dały rezultatu